Pokhara 6 november 2001

 Vrijdag 26 oktober 2001 rustdag in Manang

Ter voorbereiding van de klim, de komende dagen, naar het hoogste punt van de tocht, de Thorung La op meer dan 5400 meter gaan we de zegen halen, voor een goede afloop van de onderneming bij een oude lama, die met zijn vrouw in een grot woont in de buurt.

Dus we vertrekken na het ontbijt voor de tocht over een smal geitenpaadje naar de grot op zo'n 4000 meter, waar de lama van de Gelugpa orde (monniken met de rode kap) al 35 jaar woont met zijn vrouw (respectievelijk 85 en 84 jaar oud)

De tocht zelf blijkt een soort initiatie, een proef om te zien of je waardig bent om de komende inspanningen en gevaren te doorstaan. Een smal geitenpaadje langs onpeilbare afgronden, terwijl doornenstruiken je proberen terug te trekken. Bovengekomen wordt je overvallen door een geweldig uitzicht, als je weer om je heen durft te kijken: De met sneeuw bedekte Anapurna-range schittert in het zonlicht. En diep beneden het dal van de Marshandi in allerlei tinten bruin, met het stadje Manang. In de verte zweeft een adelaar in brede bochten door de blauwe lucht.

Dan worden we uitgenodigd de grot te betreden voor de punja, de zegening voor onze tocht over de Torung La.. We treden een een donker hol binnen, volgehangen met afbeeldingen van de monnik zelf, van de dalai lama en eerder bezoekers. De lama, met zijn door weer en wind getaande gezicht, gebaart me aan te schuiven bij de leden van onze groep, die al een plaats in de grot hebben.

gevonden. Voor ieder van ons volgt dezelfde ceremonie: Je knielt eerbiedig voor de lama. Buigt het hoofd bij wijze van groet. De lama heeft een soort gietertje, waaruit wat sprietjes van een of ander kruid steken. Daarmee raakt hij even je voorhoofd aan, waarna hij wat bruinige vloeistof in je handen giet. Je wordt verondersteld daarvan slurpend wat te drinken en de rest in je haar te smeren. Dan knoopt de lama, al gebeden prevelend een gekleurd touwtje, als een soort talisman om je nek. Tenslotte geeft hij je met een langwerpig, oud uitziend boek een tik op je hoofd. En na een laatste buiging als groet, is de ceremonie voor jou ten einde en neemt de volgende van de groep jouw plaats in.

Na de ceremonie schenkt de vrouw van de echtgenoot voor ieder een kopje thee. Waarna het de bedoeling is dat voor de geleverde service wordt afgerekend. Het tarief blijkt 100 Rps. Een schijntje, als daarmee een goede overtocht verzekerd is. Een reisverzekering is duurder!

Tenslotte geeft de bejaarde echtgenote van de lama ieder van ons nog een aai en wens ons nog een goede passage over de Thorung La.

Als ze mij een aai over mijn baard geeft wordt ik onverwacht overvallen door een golf van emotie, waarbij me de tranen in de ogen springen.

Ook later, als ik terug dacht aan dit moment overkwam me dit nog herhaaldelijk.

Terug in het licht, genietend van het uitzicht, had ik enige tijd nodig om weer tot mijzelf te komen.

De weg terug naar Manang, waar ik nogal tegenop had gezien, viel ontzettend mee. Hadden we twee uur nodig gehad voor de weg omhoog naar de grot van de lama, voor de terugweg hadden we nog geen uur nodig. Niralama, een van onze hulpgidsen, droeg mijn rugzak en zorgde steeds dat hij bij mij in de buurt was bij moeilijke stukken

Om twaalf uur waren we weer beneden en konden we genieten van een heerlijke lunch. Eens kijken of ik Marga kan bellen, als dat tenminste niet te duur is.

De lodge waar we verblijven, het Yak Lodge Hotel, is uitstekend. Het heeft iets weg van een Zwitsers chalet. Bij het avondeten blijkt er een uitgebreide menukaart, waarop Mexicaanse, Chinese, Italiaanse en Zwitserse gerechten prijken.

Gisteravond bijvoorbeeld genoot ik van een uitstekende chow min, terwijl Cees een prima lasagna naar binnen werkte!

De middag heb ik besteed aan een douche met echt warm water. En een wasje gedan. En het spul te drogen gehangen. Dankzij de droge lucht, de zon en een stevige wind was het spul snel droog.

Om drie uur in de middag met het hele groepje naar het medisch centrum in het dorp, dat gerund werd door westerse vrijwilligers. Daar kregen we voorlichting over hoogteziekte van Virginia, een dokter uit Canada. Ze legt uit, waar je je geen zorgen over hoeft te maken: Normale aanpassingsverschijnselen aan de grote hoogte, zoals snellere ademhaling, meer plassen, slaapproblemen door onregelmatige ademhaling. En zaken waar je je wel zorgen over moet maken, zoals hoofdpijn in combinatie met moeheid, misselijkheid of duizeligheid. Omdat dat kan wijzen op een opkomende hersenoedeem. Of hoesten (diepe vochtige) gecombineerd met vermoeidheid en niet meer op adem kunnen komen. Wat dan weer wijst op longoedeem.

Bij beide vormen van high altitude sickness geldt: in ieder geval niet verder klimmen en bij ernstigere symptomen, zo snel mogelijk afdalen naar veilige hoogte.

Stijg, om aan de veilige kant te blijven, niet meer dan 450 meter per dag. Zodat e lichaam zich kan aanpassen. Overigens is niet een kwestie van conditie, leeftijd of training, of je bevattelijk bent voor deze ziekte, maar blijkt het genetisch bepaald.