Maandag 29 oktober 2001 Thorung Phedi 4450 m via Thorung La 5436 m naar Muktinath op 3800 m.
Het is maandag. En dus gaan we de derde week van dit avontuur in.
Vier uur in de morgen opstaan. Half vijf ontbijt. Vijf uur vertrek.
Het is nog aardedonker als we op pad gaan. Ieder met een lampje op het voorhoofd. Van alle kanten zie je rijtjes lampjes langzaam de berg op bewegen. Op weg naar de pas.
Lastig om met zo weinig zicht de juiste plekken te vinden om tussen grint en stenen je voeten neer te zetten. Het was ijzig koud. Maar daar hadden we ons op gekleed. Met thermo-ondergoed, meerdere lagen truien, wind werende jack en thinsulate muts en handschoenen.
Behalve op rolsteentjes moesten we ook bedacht zijn op passages, die door bevriezing glad waren geworden. Na een half uurtje begon het langzaam licht te worden en krijgen we beter zicht op het voor ons liggende pad. Ik voelde me opgelucht. Dit deel van de tocht bleek minder angstig en moeizaam, dan ik me had voorgesteld.
Om zeven uur bereikten we High Camp voor ons eerste potje thee. Daarmee hadden we ook onze eerste 400 meter overwonnen. Hierna zou het ook minder stijl worden. Maar al gauw bleek dat het klimmen vermoeiender werd, naar mate we hoger kwamen. Ook in de laagste versnelling moest ik steeds vaker een rustpauze inlassen.
Tenslotte nam Niralama mijn rugzak over. Om elf uur kwamen Ankie en ik, als laatsten van de groep aan op het hoogste punt van de pas. Gemarkeerd door een piramide van op elkaar gestapelde stenen van een paar meter hoog, van waar uit enkele linten met Tibetaanse gebedsvlaggetjes waren gespannen. Het bereiken van dit punt op 5436 meter hoogte, was voor ons beiden een emotioneel moment, waarbij we beiden een traantje moesten laten. We werden gelukgewenst door de andere leden van ons gezelschap en we kregen door Agnes een, speciaal voor deze gelegenheid meegebracht, ceremonieel wit sjaaltje omgehangen. Een zogenaamde khatta. Nadat de nodige foto's gemaakt waren trokken we snel verder. Om optimaal te kunnen profiteren van de zon. Het uitzicht op de Thorung La is overweldigend. Een wereld van stenen en sneeuw met daarboven een kobalt blauwe lucht. Ik vond het opmerkelijk om op deze hoogte kraaien te zien rond scharrelen!
Vanaf de Thorung La volgt een afdaling naar een hoogte van 3800 meter. Maar die afdaling naar Muktinath was zwaarder als ik verwacht had. Mijn energie was nagenoeg op. En ook nu moesten de hulpgidsen me helpen bij het transport van mijn rugzak.
Om vijf uur die middag, dus na een tocht van twaalf uur, kwamen we tenslotte aan in het Paradise Hotel in Muktinath. Na onze tocht van deze dag, door een decor van stenen, sneeuw en ijs aan het einde van de leefbare wereld, waren we nu werkelijk aangekomen in een paradijsje. Met groen, planten, bomen, mensen. Heel veel hotelletjes. En souvenirwinkeltjes. Een wild west stadje, waar paarden, koeien en kippen op straat lopen.
Reacties
Een reactie posten