Pokhara 6 november 2001

 Maandag 15 oktober 2001 Londen Heathrow Airport Maandag

We zijn ondwerweg. We, dat is een klein groepje, dat nog bestaat uit Gerrit en Jannie, een ouder stel uit de Meern, Masha en Bianca, een volgens mij lesbisch stelletje van zo'n jaar of vijfentwintig en Ankie en Mark, die een drie weekse verkorte versie van de tocht doen.

Een roerend en langdurig afscheid van vrouw en kinderen op Schiphol. Vrouw Marga en jongste dochter Carola hadden me met de auto weggebracht vanuit mijn woonplaats Sint Michielsgestel. Oudste dochter Marloes had zich vanuit Leiden bij hen gevoegd.

Het was een prachtige herfstdag, alleen overschaduwd door in de lucht hangende dreigingen van terroristische aanslagen, ontsproten uit het brein van Osama Ben Laden dan wel Sadam Hoesein. De westerse wereld vraagt zich af, hoe zich te beschermen tegen brieven, gevuld met miltvuurbacteriën, of vliegtuigen, die met passagiers en al tegen wolkenkrabbers te pletter worden gevlogen.Tot voor kort alleen onderwerpen voor thrillers in boek- of romanvorm.

Op Schiphol, maar meer nog op Heathrow geen tekenen van een enorme terugval in de belangstelling om te vliegen.

Hooguit een wat emotioneler afscheid.

Je ziet, wachtend op je vlucht op Heathrow wel de hele wereld aan je voorbij trekken en allerlei klederdrachten. Zwaar bewapende agenten lopen “onopvallend” tussen de krioelende menigte zoekende, etende en winkelende menigte.

Al enkele jaren speelde ik met het idee om een reis naar Nepal te maken. Het liefst samen met Marga, mijn teerbeminde echtgenote. Vorig jaar was het bijna zover. Na lang wikken en wegen hadden we een combinatiereis gevonden, die een bezoek aan Rajastan in noord India combineerde met een excursie naar culturele hoogtepunten in Nepal en enkele dagen wandelen in de Himalaya.

Helaas, bij aanmelden voor de reis, bleek er nog maar een plek beschikbaar. Teleurstellend, maar achteraf zeiden we tegen elkaar, dat het ook goed was zo. We probeerden toch te veel verschillende wensen en eisen in één reis te verwezenlijken, waardoor tenslotte geen van ons beiden helemaal tevreden kon zijn met het resultaat.

In het najaar van 2000 zei mijn vrouw ten me: “Frans, jij wilt dit zo graag, doe het maar zonder mij. Ga alleen. Ik amuseer me wel, en vier vakantie op mijn eigen manier.”

In januari van 2001 ben ik naar de vakantiebeurs in Utrecht getogen om me te oriënteren, te zien wat voor aanbod er was op het gebied van trekking-reizen naar Nepal.

De keus viel tenslotte op HT-reizen: HimalayaTrekking. Vanwege de vertrouwen wekkende voorlichting en de bescheiden prijs.

Aanvankelijk wilde ik de reis in het voorjaar doen, maar dat liet het werk niet toe.

Eerst moest het project, waaraan ik toen leiding gaf bij KPN, worden afgerond.

Zo besloot ik me tenslotte aan te melden voor de najaarstrektocht: Een reis van 4 weken, waarvan 3 weken sjouwen rond het Anapurna massief.

Tot die tijd had ik nooit een zwaardere bergwandeling gedaan, dan een dagwandeling langs de Ahr of de Moezel. Wat meerdaagse wandelingen betreft waren mijn langste tochten, een weeklang met mijn neef Walter over het Offasdike path, op de grens van Engeland en Wales. Dat had me op de laatste dag een pijnlijk opgezwollen kniegewricht opgeleverd, die ik met een zwachtel probeerde bij elkaar te houden.

Maar omdat de HT-brochure beloofde dat de tocht voor een gemiddelde wandelaar goed te doen zou zijn, en ik mezelf als een gemiddelde wandelaar inschatte overtuigde ik mijn vrouw er van, dat, met een goede voorbereiding, de tocht geknipt voor mij was.

Een tijd van intensieve voorbereidselen volgde. De aanschaf van de benodigde spullen: landkaarten, boeken, wind- en waterdichte jas, Meindl wandelschoenen, wandelsokken. Bezoek aan de sportschool om spieren te kweken. Oefenwandeltochten met beklimming van de Utrechtse Heuvelrug en verschillende toppen in de Vulkaan Eifel. Nog meer spullen kopen, zoals fleece-truien, thermo-ondergoed, afrits-broeken, stappenteller, fotorolletjes. Van vrienden leende ik wandelstokken, slaapzak, plunjezak. Naar de Nepalese ambassade voor een visum, naar de GGD voor de nodige inentingen tegen hepatitis, buiktyphus en dtp. En dan half september de kennismaking met medereizigers en gidsen in het hoofdkwartier van HT-reizen in Wapse (op zich al een avontuur naar deze, voor mij onbekende plek in de buurt van Steenwijk)

Op deze mooie zondagmorgen maakte ik voor het eerst kennis met onze gids Agnes en min 12 reisgenoten, maakten we een eerste wandeling door de weilanden in de buurt, en konden we onze vragen kwijt over geld, bereikbaarheid, gezondheidsrisico's, hoogteziekte en wat dies meer zij.